دنیای اقتصاد نوشت:
فردین یزدانی، مسوول بازنگری طرح جامع مسکن که در طول یکسال و نیم اخیر، مسوولیت بهروزرسانی نسخه اولیه طرح –نوشته شده در سال 84- را برعهده داشت، اعلام کرد: نیاز مسکن در کشور طی 12 سال منتهی به 1405، سالانه معادل 950 هزار واحد مسکونی برآورد شده است به این معنی که با احتساب نیاز جدید ناشی از ازدواج، نیاز به تخریب و نوسازی آپارتمانهای کلنگی، نیاز ناشی از انباشت تقاضای سالهای قبل و برخی دیگر از فاکتورهای موثر بر بازار تقاضا همچون آمارهای فوت و تولد، باید در مجموع 13 سال منتهی به 1405، معادل 12 میلیون و 300 هزار واحد مسکونی جدید در کشور ساخته شود. بخشی از این ساختوسازها، به صورت برنامههای حمایتی دولت در قالب مسکناجتماعی یا پرداخت وام خرید مسکن به اقشار میانی (مسکن حمایتی) انجام خواهد شد. در طرح جامع مسکن با وجود تعیین میزان نیاز به مسکن و ساختوسازهای جدید، سه سناریو برای امکانپذیر بودن تحقق سیاستها و برنامههای سمت عرضه پیشبینی شده است.
در قالب این سناریوها و با معیار رشد اقتصادی کشور در میانمدت و بلندمدت، دو فاکتور شامل توان مالی- اقتصادی دولت و همچنین ظرفیت بخش خصوصی برای سرمایهگذاری در احداث ساختوسازهای مسکونی، تخمین زده شده و براساس آن، قابلیت حداکثری بازار مسکن برای ساختوساز طی 12 سال آینده محاسبه شده است.
مطابق پیشنویس طرح جامع، انتظار میرود نرخ رشد اقتصادی کشور با احتساب متغیرهای سیاسی و اقتصادی اثرگذار، در چشمانداز 13 ساله طرح به یکی از سه سطح 3درصد، 2/ 5 درصد و 6 درصد برسد که چنانچه، سطح میانی نرخ رشد حاصل شود، توان بازار برای ساخت و ساز حداکثر 830 هزار واحد مسکونی جدید در هر سال خواهد بود که حدود 13درصد کمتر از نیاز است.